W dniach 28 marca – 5 kwietnia 2026 r. miałam możliwość uczestniczenia w międzynarodowym wydarzeniu UNIV 2026 w Rzymie, organizowanym pod hasłem „Budowanie mostów: sztuka dialogu”. W wydarzeniu uczestniczyli młodzi ludzie z wielu krajów, co stworzyło wyjątkową przestrzeń do spotkań osób reprezentujących różne środowiska i kultury oraz wymiany doświadczeń.

Część akademicką wydarzenia, w której mogłam uczestniczyć dzięki dofinansowaniu otrzymanemu z programu Erasmus+ za pośrednictwem Uczelni, otwierał panel dyskusyjny w związku z tematem przewodnim – jak kształtować dialog we współczesnym świecie. Przed publicznością młodych kobiet w rozmowie spotkały się cztery kobiety reprezentujący różne dziedziny – politykę, sztukę i kulturę, filozofię oraz neurobiologię.

• Juana Acosta, kolumbijska prawniczka, specjalistka w dziedzinie prawa międzynarodowego i praw człowieka podkreślała, że w dialogu powinniśmy krytykować idee i działania, nigdy jednak nie podważać godności człowieka, pamiętając, że żadnej osoby nie można sprowadzać do jej najgorszego czynu, poglądu czy argumentu, a prawda i sprawiedliwość nie muszą stać w sprzeczności z szacunkiem i miłością do drugiego człowieka.
• Caitlin West – australijska, katolicka prelegentka, wykładowczyni akademicka, artystka teatralna i twórczyni podcastu „Crash Course Catholicism”, odwołując się do swoich doświadczeń z pracy teatralnej i badań nad tekstami kultury, wskazywała, że dialog wymaga zarówno głębokiego, otwartego słuchania drugiego człowieka, jak i pracy nad poznaniem samego siebie – własnych przekonań i miejsca, w którym się stoi – dzięki czemu możemy z otwartością słuchać innych, nie obawiając się utraty własnej tożsamości czy przekonań.
• Ilaria Vigorelli – włoska filozof i teolog, wykładowczyni akademicka. Na podstawie własnych doświadczeń życiowych, które już we wczesnym dzieciństwie skłoniły ją do poszukiwania prawdy o życiu, podkreślała znaczenie podejścia do rozmówcy z ciekawością, zdziwieniem, a niekiedy również z zachwytem nad nim. Taka postawa umożliwia dialog oparty na wzajemnym słuchaniu, który stanowi podstawę wspólnego rozumowania, wymiany myśli i dochodzenia do poznania prawdy – w filozofii, ale także w innych dziedzinach wiedzy.
• Hope Kean – specjalistka w dziedzinie neuronauk z MIT (USA) podkreślała, że wspólna architektura neuronalna człowieka umożliwia nam rozumienie innych i prowadzenie dialogu ponad różnicami kultur i doświadczeń. Odwołując się do swoich badań z udziałem pacjentów z afazją, wskazywała także, że dialog jest czymś więcej niż język i mówienie – wielokrotnie obserwowała, że mimo utraty zdolności posługiwania się językiem komunikacja pacjentów z ich najbliższymi pozostawała na bardzo dobrym poziomie, dzięki wykorzystaniu innych sposobów porozumiewania się.
  Interdyscyplinarna forma spotkania pozwoliła spojrzeć na dialog z różnych perspektyw, a jednocześnie dostrzec wspólne dla ludzkiego doświadczenia wartości, takie jak przyjaźń, wzajemne słuchanie i odpowiedzialność za wspólnotę.

W części warsztatowej odbywającej się na Uniwersytecie Świętego Krzyża uczestniczyłam w kursie prowadzonym przez Hope Kean poświęconemu dialogowi z perspektywy neuronauk – „Beyond the brain. The human foundations of Dialogue”. Tematyka ta była dla mnie szczególnie interesująca jako dla studentki medycyny, ponieważ pozwoliła spojrzeć na komunikację i relacje międzyludzkie z perspektywy funkcjonowania mózgu. Analizowaliśmy rzeczywiste przypadki kliniczne, historie pacjentów oraz obrazy rezonansu magnetycznego. Na przykładach z historii medycyny oraz z własnych badań Hope Kean pokazywała, jak uszkodzenia określonych obszarów mózgu, m.in. w wyniku udaru czy wypadku, mogą wpływać na język, pamięć czy logiczne rozumowanie, ukazując zależność między poszczególnymi funkcjami a ich podłożem neuronalnym.
Interesującą częścią warsztatu była również możliwość bezpośredniej interakcji z innymi uczestniczkami. Zostałyśmy podzielone na grupy, z których każda reprezentowała inne stanowisko, a następnie a następnie w ramach dyskusji poszukiwałyśmy odpowiedzi na pytania „What makes dialogue possible?” oraz „What makes us human?”. Dzięki temu spotkanie stało się rzeczywistą wymianą różnych perspektyw i było praktycznym ćwiczeniem słuchania innych, formułowania własnego stanowiska i prowadzenia konstruktywnego dialogu.

Zarówno panel dyskusyjny, jak i warsztaty były dla mnie cennym doświadczeniem, które uświadomiło mi, jak istotną rolę dialog odgrywa w kształtowaniu rzeczywistości społecznej – sposób, w jaki ze sobą rozmawiamy, słuchamy się i odnosimy do odmiennych perspektyw, wpływa na rezultaty, jakie wspólnie osiągamy. Dialog wymaga nie tylko umiejętności słuchania i otwartości na drugiego człowieka, ale również znajomości własnego stanowiska i zdolności do jego wyrażania. Jest spotkaniem różnych doświadczeń i sposobów patrzenia na świat, które nie musi oznaczać rezygnacji z własnych przekonań, lecz może prowadzić do lepszego wzajemnego rozumienia i wspólnego poszukiwania.
Szczególnie wartościowy był dla mnie międzynarodowy charakter wydarzenia. Możliwość rozmowy i współpracy z osobami pochodzącymi z różnych krajów i reprezentującymi różne środowiska pozwoliła mi doświadczyć dialogu w praktyce również w wymiarze językowym – wszystkie zajęcia, dyskusje i interakcje odbywały się w języku angielskim. Było to dla mnie nie tylko cenne doświadczenie komunikacji, ale również okazja do przełamywania barier językowych i swobodniejszego wyrażania własnych myśli w międzynarodowym środowisku.
Doświadczenie to skłoniło mnie również do refleksji nad znaczeniem tych umiejętności w moim przyszłym zawodzie lekarza. Dialog z pacjentem jest nieodłącznym elementem praktyki medycznej – od zebrania wywiadu, przez przekazywanie informacji o stanie zdrowia i leczeniu, po budowanie relacji opartej na zaufaniu. UNIV uświadomił mi, że dobrego dialogu można i trzeba się uczyć – jest on umiejętnością, którą warto świadomie rozwijać.
UNIV 2026 odbywał się w czasie Wielkiego Tygodnia, dlatego oprócz części akademickiej uczestnicy mieli możliwość wspólnego przeżywania tego czasu oraz udziału w wydarzeniach związanych z życiem Kościoła, w tym w spotkaniu z Ojcem Świętym. Połączenie wymiaru akademickiego i formacyjnego stanowiło dla mnie dodatkową wartość całego wyjazdu. Jestem wdzięczna za to budujące doświadczenie, które nie tylko poszerzyło moje spojrzenie na dialog, ale również zainspirowało mnie do dalszej refleksji nad tym, jak świadomie budować dobrą komunikację – zarówno w życiu społecznym, jak i w przyszłej pracy lekarza.